You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Elizabeth Spillius, lid van de Britse psychoanalytische vereniging, kwam na haar studie antropologie in Toronto en Chicago per toeval terecht in het Tavistock-instituut te Londen, waar ze begeesterd werd door het denken van Melanie Klein. Ze heeft een indrukwekkende loopbaan opgebouwd waarbij ze zich profileerde als opleidings-analytica, archivaris van het Melanie Kleinarchief en hoofdredacteur van de New Library of Psychoanalysis.
Encounters with Melanie Klein, de verzameling van Spillius' belangrijkste geschriften, geeft een goed beeld van de valkuilen en denkfouten waar analytici zich aan bezondigen. Ik zal er enkele kort opnoemen. Momenteel is de visie dat tegenoverdracht tot stand komt op grond van projectieve identificatie. Het gevaar hiervan is dat de analyticus de eigen problemen en fouten niet ziet maar deze toeschrijft aan de patient. Spillius benoemt nog een ander gevaar van kleiniaanse overdrachtsduidingen: de analyticus herhaalt als het ware het gedrag van een egocentrisch object dat constant in de aandacht wil staan, zoals een moeder die constant door haar enig kind gezien wil worden. Ik ben van mening dat de analyticus zichzelf niet in de overdracht moet ‹trekken›, maar zich bewust dient te zijn van de eigen invloed op het psychisch functioneren van de patiënt (hij dient dus een minder centrale positie in te nemen). De analyticus dient zich in de eerste plaats te richten op de patiënt, niet op zichzelf. Klein schonk veel aandacht aan hoe het verleden tot uitdrukking komt in het heden van de analytische sessie. Spillius beschrijft mooi het analytische verleden in al zijn aspecten: de bewuste herinneringen aan vroeger, het ideaal-typische model (een term die ze aan de antropologie ontleent) van de bewuste en onbewuste ontwikkelingen in de kindertijd en ten slotte de particuliere situaties uit de kinderjaren die uitgeleefd worden in de overdracht. Psychoanalytici huldigen vaak de naïeve opvatting dat gebeurtenissen in causaal verband staan met gebeurtenis