You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
The dream-child moving through a land Of wonders wild and new, In friendly chat with bird or beast And half believe it true
Een toevallig aangetroffen boek, Lewis Carroll in Numberland (Wilson 2008), bracht de poëzie van de Alice-verhalen in herinnering en deed een verband met leerthematiek vermoeden. In het werk met kinderen worden therapeuten vaak geconfronteerd met moeilijkheden op dit terrein en het boek inspireerde mij om de actualiteit van het fantasma in de cognitieve ontwikkeling opnieuw onder de aandacht te brengen.
Nadenken en leren zijn immers van alle tijden, maar onze tijd heeft er een nieuw medium voor ontwikkeld: het internet. Dit geeft ons een onbegrensde toegang tot alle denkbare informatie, die onmiddellijk te consulteren is. Tegelijk brengt dit een instant denktrant mee waarin antwoorden belangrijker worden geacht dan vragen, waarin de tijd de functie van cesuur verloren heeft en ruimer wordt gebruikt in functie van de gehanteerde context1 (Tisseron 2006) en waar, last but not least, informatie en kennis nog moeizaam van elkaar onderscheiden worden. Informatie wordt je immers gegeven, kant en klaar, het volstaat gericht te zoeken. Maar om kennis te vergaren moet je de meer actieve inspanning doen van assimilatie: informatie die je van buitenaf krijgt, moet innerlijk verwerkt worden en daarna opgeslagen in een bruikbaar formaat (Berger 1996). Pas dan kent men iets, wanneer men het ‹in eigen woorden› kan weergeven, wanneer men zich de aangevoerde informatie ‹eigen› heeft gemaakt. En hier zijn fantasmatische rijkdom, soepelheid en mentale toegankelijkheid van groot belang: je moet immers je verbeelding kunnen gebruiken om ‹iets te snappen›.