You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Moet men zich in bepaalde seksuologische kringen nog verantwoorden wanneer men over de partnerkeuze spreekt in termen van ‹objectkeuze› (De Vleminck 2006), psychoanalytici kijken hier allang niet meer van op. Een feministisch of marxistisch geïnspireerde analyticus niet te na gesproken (Fromm 1971), zijn de meesten het er welwillend over eens dat de term ‹object› de liefdespartner niet noodzakelijk hoeft te devalueren tot een consumptiegoed met beperkte houdbaarheid. ‹Men moet de term niet letterlijk nemen›, dacht men tot nog toe. Dit is evenwel buiten het fenomeen objectum-seksualiteit) (OS) gerekend.
De verdwaalde televisiekijker die donderdagavond 19 februari 2009 afstemde op de Vlaamse familiezender Vijftv kon kennismaken met The woman who married the Eiffel Tower.1 Anders dan de sprookjesachtig klinkende titel deed vermoeden, betrof het een — tot de verbeelding sprekende — documentaire met bruid Erika La Tour Eiffel in de titelrol. De vrouw trad in het voetlicht als zegsvrouw van de zogenaamde ‹objectum-seksuelen›, personen die seksuele relaties aangaan met voorwerpen. In het geval van deze voormalige professionele boogschietster betreft het de Parijse Grande Dame. Al snel vernam men dat de Eiffeltoren niet haar eerste, laat staan enige geliefde is. Naast een stormachtige relatie met achtereenvolgens een zwaard, een boog en een tuinhek, koestert ze tevens buitengewone affectie voor imposante monumenten als de Berlijnse Muur en de Golden Gate Bridge.
Dacht men terecht te zijn gekomen in de eerste de beste freak show, de sensationele eerste afdronk kreeg al snel een bittere nasmaak. Absurditeit wordt snoeiharde realiteit. Deze vrouw is geen unicum. Als vertegenwoordigster van de organisatie Objectum-Sexuality Internati