You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De studiedag Psychoanalyse in de psychiatrie werd geopend door Maurice Walgraeve, hoofd van het Departement sociaal-agogisch werk van de Hogeschool Gent. Organisator van deze studiedag en gastheer van het ochtendluik was Peter Walleghem, coördinator van het postgraduaat ‹Psychoanalytisch georiënteerd werken met kinderen, jongeren en volwassenen›, in het kader waarvan de studiedag gehouden werd. Johan Huybrechts, van het Psychotherapeutisch Centrum Rustenburg te Brugge, zette de toon met een lezing waarvan de titel Het verhaal te reanimeren boekdelen sprak. Via Socrates en Salinger leidde hij ons naar de verhalende meesters uit zijn eigen jeugd. (Goed) luisteren en (durven) spreken fungeerden hierbij als leidraad. Af en toe liet hij het onbewuste vrolijke capriolen maken. Met tot de verbeelding sprekende prenten trachtte hij iets van de archeologie van de menselijke geest en de chaos van dit onbewuste te tonen. Een sterk punt vond ik dat hij het niet schuwde iets van zijn eigen innerlijke universum aan het publiek te openbaren. Af te meten aan de stilte in de zaal werd dit gewaardeerd. Met de opeenvolging van beelden (o.a. Tavistock, Menninger, La Borde, La Salpêtrière, Rustenburg) leek hij indirect te willen illustreren hoe ons werk — door de ernst van het gebeuren — aanleiding geeft tot een zekere diepzinnigheid. Hij deed een oproep om zich als hulpverlener voor de ander te interesseren, wat hij illustreerde met enkele klinische vignetten uit zijn werk met jongvolwassenen. Hieruit bleek hoe deze mensen met zorg, structuur en ritme eerst op adem komen en dan op verhaal. Vervolgens komt er meestal geen spreken op gang, maar wel actie. Hij beschouwt het als zijn taak als psychiater het (be)werk(en) hiervan te garanderen en het eigen onbewuste monster — en dat van de andere teamleden, niet zelden opgejut door de actie — in de kooi te houden. Net als een boek komt ook een patiënt pas tot leven door hem/haar te lezen, door de lezer die zich ‹inleeft›. Dat dit boek dikwij