You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Zoals de aankondiging al duidelijk maakte, vormde een artikel van Han Groen-Prakken de ruggengraat voor het jaarlijkse symposium van de Nederlandse Psychoanalytische Groep (NPAG). In dit artikel behandelt zij schaamte als leidend motief in de Griekse Oedipustragedies (Groen-Prakken 1991). Daarmee treden de volgende dramatis personae aan: trauma, defect zelf en oedipaal conflict. De plot: onvoldoende acceptatie, spiegeling en regulatie van de affecten in de vroege ontwikkeling leiden tot een defect zelf, dat eigenlijk niet opgewassen is tegen het oedipale conflict. Aan de sprekers vervolgens de taak om deze thematiek ten tonele te brengen.
Voorafgaande aan het middagsymposium werden in het Centrum voor Psychoanalyse van het NPAG enkele workshops geboden. Lopende studiegroepen van het NPAG gaven de deelnemers een kijkje in de keuken bij hun werk rond het creëren van analyses, over trauma en splijtingen van het Ik, mannelijke seksualiteit en identiteit en ten slotte over onbewuste communicatie. Zeer geslaagd was de dosering van theoretische achtergrond en klinisch materiaal. Evenzo de verhouding tussen presentatie en mogelijkheid tot participatie. Ook in letterlijke zin was het kijkje in de keuken zeer geslaagd, want hier werden de heerlijkste hapjes geserveerd.
Dagvoorzitter Henk de Meij opende het eigenlijke symposium met een proloog, waarin de passie van het NPAG voor het analyseren werd uitgesproken en in een kort historisch overzicht geschetst werd hoe schaamte in het werk van Freud op de achtergrond raakte om vervolgens in de zelfpsychologie vanaf de jaren zeventig hernieuwde aandacht te krijgen. Vervolgens bracht dit de opgave met zich mee de verhouding tussen ontwikkeling van het zelf en het intrapsychisch conflict te doordenken.
De eerste lezing, van Gesine van Gent, droeg de rijke titel: Sauve qui peut — geheim of provocatief: het leven in schaamte. In deze lezing ontvouwde zij hoe schaamte bezien kan worden als een soort weten, dat gaten opvult in het weefsel v