You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Hoezeer de nieuwe ontwikkelingen binnen de geschiedschrijving, de biografie, de psychologie, de psychoanalyse en de literatuur elkaar in beweging kunnen brengen blijkt fraai uit Biografie & Psychologie, de neerslag van een symposium georganiseerd door het Biografie Instituut en het Archief & Documentatiecentrum Nederlandse Psychologie (ADNP). Beide zijn gesitueerd aan de Rijksuniversiteit Groningen, waar ook de nieuwe leerstoel ‹Geschiedenis en theorie van de biografie› is gevestigd met als eerste bekleder Hans Renders, een van de auteurs. Het boek is verluchtigd met een twintigtal afbeeldingen uit het begin van de vorige eeuw uit de collectie van voornamelijk het ADNP. Er zijn er bijvoorbeeld van Prins Bernhard als proefkonijn, wat hilarisch aantoont hoe sleets experimentele neuropsychologie kan zijn. Alleen de Rorschachtest heeft het overleefd, maar die gaat dan ook over verbeeldingskracht, fantasie en interpretatie, vermogens die de biograaf dikwijls misgund worden.
Dat psychoanalyse en biografie met elkaar te maken hebben is sinds Freud niet meer te ontkennen Een enkele auteur van het onderhavige boek heeft daar nog steeds wat moeite mee, zoals Wim Hazeu, de biograaf van onder meer Gerrit Achterberg en Simon Vestdijk, die beiden — wellicht terecht — nog wat hadden af te rekenen met de zielkunde.
In het hoofdstuk Biografie en psychologie geven Dane en Renders een korte geschiedenis van psychiatrie door leken: ‹Vincent van Gogh schilderde zonnebloemen omdat