You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Is er iets aantrekkelijks aan ouder worden? Onmiddellijk komt me het schrikbeeld voor ogen van lichamelijke aftakeling, verlies van geliefden en vereenzaming. Dit is slechts één sombere mogelijkheid, want Danielle Quinodoz leert ons dat de laatste levensfase mogelijkheden biedt. Mevrouw Quinodoz kan zich beroepen op jarenlange ervaring als opleidingsanalytica te Genève en ruime vertrouwdheid met supervisie van psychotherapie bij bejaarden.
Volgens Quinodoz veronderstelt ouder worden een actief proces, dat psychische arbeid vereist en leidt tot de constructie van de eigen interne geschiedenis. Op die manier kan de persoon zijn leven tot synthese brengen en er samenhang in herkennen. Het is een uitdaging de voortgang van de chronologische tijd te erkennen en tezelfdertijd in contact te blijven met de eeuwige natuur van een moment (de niet-lineaire tijd, de tijd van de fantasie). Hoe kunnen we het eigen leven overzien in het besef van vergankelijkheid en dood zonder ten prooi te vallen aan wanhoop en verveling? Op deze vraag probeert ze een antwoord te geven en ze illustreert haar inzichten met behulp van talrijke voorbeelden zowel uit de kliniek als uit de literatuur en de film. Quinodoz beschrijft hoe sommige mensen zichzelf onbewust afsnijden van de kindertijd en de adolescentie. Voor de ouder wordende mens is de opgave vroegere pijnlijke gebeurtenissen te transformeren tot integreerbare herinneringen. Zal hij of zij in staat zijn zich alsnog te verzoenen met belangrijke anderen uit het heden of het verleden? Daarom dient men de mogelijkheid van psycho therapie of psychoanalyse ook bij ouderen voortdurend te overwegen. De kunst bestaat erin zichzelf te blijven zonder dezelfde te blijven. Ouder worden confronteert ons met angst voor verandering maar ook met de dreiging van monotonie en verveling. Een remedie is elke dag tegemoet treden met ontvankelijkheid voor het onverwachts nieuwe: alsof men elke dag opnieuw het eigen leven uit vindt in het besef dat er maar één