You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Ferro's nieuwe boek Psychanalystes en supervision — de Franse vertaling van supervisies van Braziliaanse psychoanalytici in September 2002 te Sao Paulo — is een goede illustratie van zijn psychoanalytische model. Widlöcher wijst in de inleiding op een aantal kenmerken van het denken van Ferro. Ferro baseert zich op de eerste topiek van Freud en negeert daarbij diens structurele model. Het werken in de overdracht staat centraal in zijn techniek, evenals het beluisteren van het luisteren door de ander. Ferro schenkt aandacht aan de wederzijdse inductie van gedachtestromen en gebruikt concepten als ‹projectieve identificatie› en ‹gezamenlijk denken› (‹co-pensée›). Hij legt het accent op de analytische relatie en minder op de figuren van de acteurs; op de scène die in beeld gebracht wordt en minder op de protagonisten. Ferro's kritiek richt zich naar psychoanalytici die zich laten leiden door de theorie en daardoor niet in intiem contact treden met hun patiënten, waarbij de theorie de functie vervult van minus K: om niet onder ogen te hoeven zien, om groei en verandering tegen te gaan.
De klinische gevallen in het boek behoren op zijn minst tot de heroïsche indicaties voor psychoanalyse. Een transseksuele vrouw die definitief als man door het leven wil gaan, vraagt een psychoanalyse voor ze een penisprothese laat plaatsen. Joao Victor, een driejarig jongetje en enig kind, ontwikkelt tics tijdens het scheidingsproces van zijn ouders. Ondanks haar ruime ervaring voelt een analytica zich compleet verloren tijdens de behandelingvan Janaina, een psychotisch meisje van drie jaar dat vier keer per week in analyse komt. Haar analytica wordt's nachts geplaagd door nachtmerries over haar patiëntje. Een vrouw zonder levensproject komt in analyse nadat haar echtgenoot een verhouding begint met een andere vrouw. Hier gebruikt Ferro de metafoor van de schipbreukeling die niet kan zwemmen en zich vastklampt aan elk stuk wrakhout om te overleven. Deze vrouw lijkt een analytisch moeilijk