You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De New Yorkse analyticus Basescu is een belangrijk lid van de relationele richting binnen de psychoanalyse. Deze kranige man is inmiddels in de tachtig, maar hij heeft enkele jaren geleden door een fietsongeval in Central Park hersenletsel opgelopen. In Sabert Basescu — Selected papers on human nature and psychoanalysis zijn zeven van zijn artikels gebundeld door zijn vrienden en leerlingen en voorzien van een inleiding. De stijl van Basascu's artikels is klinisch, kort, duidelijk en persoonlijk, en ik vond de inhoud even verrassend eigentijds als ad rem. Ik geef enkele voorbeelden. Hij vindt ‹vrij associëren eerder iets typisch voor de analyticus dan voor de analysant›. Een statement dat in 1987, voor alle rêverie en mentalisatie, opvallend genoemd mag worden. Het idealiseren van de therapeut wordt amusant verwoord. Wanneer een patiënte hem aangeeft ‹wat een man hij toch niet als echtgenoot moet zijn›, geeft hij als reactie: ‹Mijn vrouw zegt hetzelfde over haar therapeut.›
Ook heeft hij het over de essentie van kunst, namelijk: ‹De vrijheid, iets nieuws te laten ontstaan.› Hij sympathiseert met creatieve mensen die chaos kunnen verdragen en oog hebben voor irrationele krachten in zichzelf en anderen. Basescu zelf lijkt mij ook iemand die erg gesteld is op vrijheid en zichzelf zijn. Hij komt mij voor als een directe en zeer menselijke therapeut, die theorie vaak ziet als hinderpaal eerder dan als hulp. Hij wil zeker niet te betuttelend zijn voor zijn patiënten: