De blik kent vele aspecten. Vanuit het subject is er slechts één gezichtspunt, maar het subject zelf kan van overal bekeken worden. Mijn subjectiviteit hangt niet louter af van wat ik zie, maar ook van hoe er naar mij wordt gekeken. Er is bij het subjectieve sprake van een zekere uitwendigheid die van het binnenste bezit neemt. Het begint al met de conceptie waar het subject niets heeft in te brengen en geheel afhankelijk is van de liefde van de Ander. De geboorte is een vrij passieve aangelegenheid voor het subject, maar er treedt wel een scheiding op tussen moeder en kind, die volgende scheidingen mogelijk maakt, zoals de symbolische scheiding, ook wel ‹castratie› genoemd, waardoor het spreken in gang wordt gezet. Bij al deze scheidingen speelt de Ander een wezenlijke rol. Niet in laatste instantie zal de Ander de wet installeren en het geschenk van de taal aan het subject overhandigen.