Een intrapsychische of interpersoonlijke oplossing?: Bespreking van: Mark Kinet (red.) (2010). Parentificatie — Als het kind te snel ouder wordt. Reeks Psychoanalytisch Actueel, nr. 13. Antwerpen:  Garant. ISBN 978 90 441 2529 0, pp.  212, € 24,20

Hoewel de term ‹parentificatie› geïntroduceerd is door Boszormenyi-Nagy, de grondlegger van de contextuele benadering, wordt in Parentificatie — Als het kind te snel ouder wordt gepoogd een integratief beeld te schetsen vanuit zowel een contextueel als psychoanalytisch perspectief. In het boek proberen verscheidene auteurs het begrip ‹parentificatie› te doorgronden. Het is samengesteld uit lezingen van een studiedag, een eerder gepubliceerd artikel en drie hoofdstukken die speciaal voor deze publicatie zijn geschreven. Daardoor worden een aantal begrippen meerdere malen vanuit verschillende oogpunten belicht. Vaak wordt het besprokene geconcretiseerd en verluchtigd met klinisch materiaal. Het belang van het begrijpen van parentificatie wordt in het eerste hoofdstuk uiteengezet. Mark Kinet schat dat parentificatie bij ongeveer een kwart van de volwassen psychiatrische patiënten, van het psychiatrisch ziekenhuis waar hij werkt, een oorzakelijk element is in hun psychopathologie. Vrijmoedig voegt hij eraan toe dat de psychodynamiek van parentificatie ook bij veel hulpverleners speelt. Zij waren vaak het oudste of geparentificeerde kind, en hun — of kan ik beter zeggen onze — curieuze roeping om dit werk te doen is de symptomatische resultante van innerlijke conflicten, die draaien om agressie en schuldgevoelens. Interessant is de manier waarop parentificatie, zoals verwoord door Mark Kinet, beschouwd wordt als een uiterst relevant en prevalent verschijnsel, dat zich bij uitstek op het snijvlak van het intrapsychische en interpersoonlijke situeert. Sommige auteurs richten zich meer op het intrapsychische en anderen meer op het interpersoonlijke.

Boszormenyi-Nagy zelf benadrukte al dat het kind niet alleen als slachtoffer gezien dient te worden, maar ook als iemand die zelfs als medewerker of winnaar beschouwd kan worden, vanuit de idee dat het kind in zekere zin ook bijdraagt aan het voortbestaan van de parentificatie, al gaat het niet om een bewuste keuze. Hij spreekt v