You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Zoals bekend zocht Freud impliciet of expliciet aansluiting bij de wetenschap en filosofie van zijn tijd. In Contemporary psychoanalytic foundations probeert Mark Leffert op zijn beurt de mogelijke invloed van hedendaagse
randgebieden in kaart te brengen. In het bijzonder tracht hij de impact van postmoderne filosofie, complexiteits- en chaostheorie en neurowetenschap in de actuele psychoanalyse te onderzoeken. Hij bekijkt evoluerende epistemologische uitgangspunten en besteedt ruim aandacht aan diverse neurowetenschappelijke data. Zo is de nieuwe wetenschap van de neuropsychoanalyse meteen aan een steile opgang begonnen, die Leffert blijkbaar erg toejuicht. Ze wil immers een overkoepelende theorie leveren, waarin objectieve bevindingen uit de neurowetenschappen worden gecorreleerd aan die zo specifiek psychoanalytische aandacht voor de subjectieve ervaring.
Het boek bestaat uit een verzameling van niet erg samenhangende hoofdstukken. Lefferts insteek is wetenschapsfilosofisch en kennistheoretisch, niet praktijkgericht. De eerste twee hoofdstukken reflecteren rond de impact van postmodernisme op de psychoanalyse. Ik kom hier later op terug. Het derde maakt de brug van de psychoanalyse naar de complexiteits- en chaostheorie van zelforganiserende systemen.
Een psychoanalytisch proces verloopt zoals bekend grillig, non-lineair. Klassiek wordt dit verklaard door het moeizame proces van doorwerken of door cruciale sessies waar interpretatief heel wat losse eindjes kunnen worden opgeraapt of waar zich ‹moments of meeting› à la Daniel Stern voordoen (p. 59). In Sterns optiek gebeurt er op dergelijke momenten iets voorbij de interpretatie, namelijk een emotioneel evenement (ik refereer opzettelijk naar de term van de Franse filosoof Alain Badiou) in de therapeutische of reële relatie. Leffert zoekt de verklaring echter (ook) elders. In complexe systemen is er ‹no central controller; they just happen› (p. 65). Postmodernisme en complexity theory vervangen bij Leffert voornoe