In de reacties van Frans de Jonghe en Linda Dil op mijn ingezonden stuk in dit tijdschrift staan zoveel suggestieve opmerkingen en wordt mij zo veel in de schoenen geschoven dat ik de lezer aanraad mijn tekst eerst nog een keer te lezen (, p. 66-68). Het is te veel om overal op in te gaan. Dat zou mijn huidige reactie niet alleen oninteressant maken, het zou ook weinig bijdragen tot mijn oorspronkelijke intentie: het aan de orde stellen van de actuele situatie van de psychoanalyse in Nederland. Ik wil slechts op twee punten ingaan omdat deze direct betrekking hebben op mijn bovengenoemde doel. Verder laat ik het aan de lezer over zijn eigen oordeel te vormen. Frans de Jonghe meent uit mijn stuk op te kunnen maken dat ik de hoofdschuldige ken van de vervreemding van de psychoanalyse van haar eigen identiteit, namelijk het Nederlands Psychoanalytisch Instituut