Het seksappe(a)l van de psychoanalyse

‹Steve Jobs is dood› stond op 7 oktober in alle kranten te lezen. Een flink aantal van ons vroeg zich toen in verwondering af: ja, en wie is dan wel die Steve Jobs? Het wereldschokkende van het overlijden van de lieve man ontging velen van ons. Leert men nadien dat hij de grote baas, de CEO heet dat dan, van Apple was dan steeg de verbazing nog meer. De baas van een computerbedrijf is vroegtijdig geveld door kanker. Dat is natuurlijk triestig maar wereldschokkend is het nu ook weer niet. Als hij dan nog met Albert Einstein, John Lennon en door sommigen zelfs met God vergeleken wordt dan begint men zich vragen te stellen bij het oordeelsvermogen van of de volgelingen of de verslaggevers. Steve Jobs en John Lennon hebben echter meer gemeen dan hun pseudoreligieuze charisma. Lennon stichtte in 1968 samen met de andere Beatles reeds een bedrijf onder de naam Apple Records. De bedoeling was de inkomstenbelasting te ontduiken. Toen Steve Jobs later zijn Apple oprichtte kwam er een rechtszaak met Apple Records over het gebruiksrecht van de naam. Later volgden nieuwe rechtszaken over het introduceren van iTunes en de iPod. De Beatles-erfgenamen verloren deze laatste rechtszaken en pas vorig jaar bereikte men een overeenkomst, met als gevolg dat de Beatles nu ook op iTunes te koop staan.

Onlangs hoorde ik op een Vlaamse zender een Apple-believer praten over het toch zo sexy zijn van de iPhone. Is de appel dan toch sinds het aards paradijs een vrucht met seksuele betekenis, een seksappe(a)l? Onlangs kwam mijn zevenjarige zoon thuis met de boodschap dat een vriendinnetje hem sexy vond. Hij is best een knappe jongen maar sexy…? En in de psychoanalytische kringen in Vlaanderen is er sinds kort een geanimeerd debat gaande over het ‹sexy› willen maken van de psychoanalyse. De vraag is of er sowieso behoefte is aan een meer sexy psychoanalyse en wat men zich daar dan bij moet voorstellen. Het toepassen op de psychoanalyse van de marketingtrucs van bijvoorbeeld de blitse auto-industr