You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
In een vroegere bijdrage (2011) heb ik het werk van Ferro gesynthetiseerd en kritisch geëvalueerd. Het meeste van wat ik toen geschreven heb, kan ook nu herhaald worden. Ferro staat voor een radicaal andere psychoanalytische techniek, die klassieke opvattingen over analyseerbaarheid, neutraliteit, droomanalyse en interpretatie aan het wankelen brengt. Hij presenteert ons een verfrissend therapiemodel, levendiger maar ook complexer dan wat de meesten van ons gewoon zijn. Niet de op verandering gerichte interpretatie werkt genezend, maar de transformatie van een verhaal dat gezamenlijk geconstrueerd wordt. Het narratieve en het beeldende vormen wellicht de grootste specificiteit van Ferro. Hij maakt ook dankbaar gebruik van filmmateriaal en literatuur om zijn inzichten te illustreren. Het interesseerde me vooral wat Ferro in dit boek aan nieuws te zeggen heeft. Ik zal de belangrijkste ideeën in een notendop samenvatten.
Het eerste hoofdstuk draagt dezelfde titel als het boek: Avoiding emotions, living emotions. Een van de functies van de psyche is ons te beschermen tegen emoties door ze te vermijden, te onderdrukken of te evacueren (via projectieve identificatie in de ander, via somatisatie in het lichaam, via acting out in de omgeving). Mensen kiezen meestal voor de vertrouwdheid met de getemde aspecten van zichzelf in plaats van op zoek te gaan naar nieuwe emotionele dimensies. Dit is ook bij psychoanalytici het geval, die zich