In memoriam Ad Boerwinkel 1947-2012

Op 9 april overleed, kort na zijn vijfenzestigste verjaardag, na een kort en ingrijpend ziekbed, voor velen totaal onverwacht, ons voormalige redactielid Ad Boerwinkel. Hij was psychoanalyticus, psychotherapeut en groepspsychotherapeut. Van 2002 tot 2010 was hij lid van de redactie van het Tijdschrift voor Psychoanalyse.

Ad Boerwinkel studeerde klinische psychologie in Utrecht. Hij werd psychoanalyticus bij het Nederlands Psychoanalytisch Genootschap. Tot voor enige jaren werkte hij als hoofd kennisoverdracht bij het Nederlands Psychoanalytisch Instituut. In die functie instigeerde hij veel onderzoek en wetenschappelijke bijeenkomsten. Hij redigeerde onder andere met Wouter Gomperts Alleen of met zijn tweeën — One person- en two-person psychologie in de psychoanalyse.

Hij was jarenlang voorzitter van de Stichting Psychoanalytisch Symposium Utrecht, beter bekend als PSU, die jaarlijks een symposium verzorgt. In het kader daarvan redigeerde hij in 2004 met Jos Dirkx Op goed geluk — Psychoanalyse en vertrouwen en met Toon de Bruyne in 2007 De onbewuste relatie. Ook toen hij al voorzitter af was, nam hij de voorzittersrol van zulke dagen met verve op zich. Het was altijd leuk: hij was droog en grappig.

Het bekendst is hij geworden — dat werd op de begrafenis ook veel gememoreerd — door een heel persoonlijk verhaal dat hij in 1997 publiceerde in Ons vege lijf. Op de gelijknamige studiedag hield hij een indrukwekkend verhaal over de betekenis van de ziekte van de analyticus, zijn eigen ervaringen met een hartinfarct in 1991. Dat was in de tijden vóór de nu veel vanzelfsprekender transparantie een gewaagde stap, die echter heel goed uitpakte en het begin werd van meer openheid. Zijn disclosure bleef staan in dienst van de behandeling. Hij belichaamde de two-personpsychology nog voor die gemeengoed was geworden.

Hij was ook een begenadigd docent en supervisor. Samen met Bas de Jongh