You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Velen onder ons zullen voor de eerste, en misschien ook wel laatste, keer in contact zijn gekomen met het werk van Alfred Adler als addendum bij een cursus dieptepsychologie. Velen zullen zich hem misschien nog herinneren als grondlegger van de individuele psychologie waarin het minderwaardigheidscomplex een centrale plaats krijgt. Maar vooral herinneren we ons Adler waarschijnlijk als eerste van de Weense psychoanalytische discipelen die met Freud brak. Dat gebeurde al in 1911, twee jaar voor Freuds breuk met Jung.
Het boek Alfred Adler revisited bestaat uit drieëntwintig teksten van Adler, voorzien van commentaren die zijn geschreven door vijfentwintig verschillende auteurs. Zij vormen een vrij heterogene groep, met diverse opleidingen, van hoogleraar in de psychologie, via counselor, tot maatschappelijk werker en speltherapeut. Maar ik vond er geen enkele met een vermelding van een psychoanalytische opleiding achter zijn naam, wat illustratief lijkt voor de scheidslijn die er ligt tussen adleriaans en freudiaans denken. Behalve het inleidende deel zijn alle hoofdstukken dus herdrukken van evenveel artikels die Adler publiceerde tussen 1912 en 1937. Van één hoofdstuk kon ik geen publicatiedatum terugvinden, toch een kleine redactionele onzorgvuldigheid. leder artikel wordt voorafgegaan door een inleidend en beschouwend commentaar dat de bedoeling heeft om het werk van Adler toe te passen op de eenentwintigste eeuw.
Adler schreef veel van zijn latere teksten in