You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Porque quiero dormir el sueño de las manzanas para aprender un llanto que me limpie de tierra; porque quiero vivir con aquel niño oscuro que quería cortarse el corazón en alta mar1 (Federico García Lorca)
Op een woensdagavond midden februari 2012 net voor hij vertrok uit onze praktijk, vertrouwde Guy me toe dat hij er de volgende dag niet kon zijn: een lichte kuch, wat last bij het ademen. Tijdens onze samenwerking van zevenentwintig jaar is Guy nooit ziek geweest. Na de longfoto, slecht nieuws. Guy is daags na het onderzoek met zijn professionele verplichtingen gestopt. Hij besefte wat er aan de hand was, hij ontkende zijn ziekte niet, volgde zijn behandeling verder stipt. Echter zonder beloning: nooit verbetering. Net voor een vakantieweek midden augustus, heb ik hem voor het laatst bezocht. Guy was al erg ziek. En toch verliep onze ontmoeting prettig, zoals gewoonlijk. We hebben toen over dromen en wijn gesproken. Zijn hond leek minder depressief, hij kwispelde terug. We hebben nog gelachen: het ging beter met de hond! Tijdens de hete zomerdagen na 15 augustus ging Guy snel achteruit. Dat weekend bij goede vrienden hebben we veel over Guy gesproken: hoe erg het was … over zijn liefde voor boeken … gemeenschappelijke herinneringen werden gedeeld … onze moeite met vergankelijkheid. We wisten niet dat hij toen al overleden was. Het nieuws bereikte me toen ik thuiskwam. Op mijn antwoordapparaat stond een berichtje van Eva, zijn oudste dochter: of ik even wilde bellen…
Wie was Guy Verbruggen? Afgestudeerd als klinisch psycholoog heeft hij zich verdiept in de psychoanalytische therapie en de groepstherapie. Hij werkte als psychotherapeut op de afdeling voor klinische psychotherapie van het vroegere PZ Sancta Maria te Sint-Truiden (PC ASSTER sinds de fusie), die we samen hebben uitgebouwd. Gedurende vele jaren gaf hij als diensthoofd leiding aan