You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Sinds ik een jaar of tien geleden voor het eerst een boek van Michael Eigen las, ben ik gefascineerd door deze eigenzinnige en begaafde schrijver. De toegankelijke wijze waarop hij zichzelf tot expressie brengt nodigt me uit om mijn eigen innerlijke leven met meer compassie te beschouwen. In een interview (Molino 1997) beschrijft Eigen een soortgelijke ervaring in zijn contacten met Winnicott en Bion. Van de gesprekken die hij met hen beiden heeft gehad is hem het meest bijgebleven ‹dat als zij met al hun merkwaardigheid Winnicott en Bion konden zijn ik misschien ook Michael Eigen kon worden.›
In Contacts with the depths laat deze Eigen een breed scala aan onderwerpen aan bod komen — kenmerkend voor zijn gehele oeuvre. Moeilijke theoretici als Bion, Lacan en Winnicott worden soepel toegepast op uitgebreid klinisch materiaal. Ik zou me kunnen voorstellen dat zijn eigenzinnige stijl en karakteristieke persoonlijkheid sommige lezers zijn boeken geergerd terzijde doen schuiven. Zo ontbreekt er vaak een sluitend theoretisch raamwerk, schrikt hij er niet voor terug te schrijven over geloof, spiritua-liteit (en boeddhisme in het bijzonder), en heeft hij een open en zeer betrokken houding tegenover zowel de gekte van patient als die van zichzelf.
Door zijn pratende, meanderende schrijf-stijl is het moeilijk in het kort een goede indruk te geven van zijn boek. Zo begint het hoofdstuk I don't know met: ‹My purpose in writing this chapter is to dignify and celebrate the phrase, I don't know.› Hierna beweegt Eigen met het grootste gemak van oude boeddhistische en Chinese verhalen naar het Bijbelboek Job, naar Shakespeare, Bion en Levinas.
Ik ervaar zijn werk als een intense poging iets weer te geven van zijn psyche, om daarmee mogelijk ook iets te openen in de psyche van de lezer. ‹I don't know, wait. There's more to learn. Let's make an opening for learning.› Dit leren is geen geïsoleerd intellectueel leren, maar een heel lijfelijk leren; een e