You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
The Christopher Bollas reader bevat een selectie uit de elf psychoanalytische boeken die Christopher Bollas tot nu toe schreef. Het voorwoord van Adam Phillips en de uitvoerige inleiding van Arne Jemstedt zijn wat idealiserend van toon: Bollas is de hoognodige frisse wind en nieuwe bezem die de ‹devastating failure of psychoanalysis› blootlegt, te weten ‹the failure to comprehend the unconscious creativity of the analysand›.
Met het begrip ‹creativiteit› wordt Bollas' brandpunt in al zijn werken uitgelicht. Freuds grootste vondst is de uitnodiging aan de analysant vrijuit te spreken, stelt Bollas. De methode van de vrije associatie — vrijuit spreken in aanwezigheid van iemand die vrijuit luistert — maakt dat we toegang krijgen tot het onpeilbare en raadselachtige domein van het onbewuste. In dat spreken openbaart zich niet alleen de psychopathologie van het dagelijks leven maar ook — van groter belang en betekenis — de psychocreativiteit van het dagelijks leven.
Bollas is een buitenbeentje op het psychoanalytische speelveld. Opgegroeid in een kunstminnend Amerikaans gezin studeerde hij politieke theorie, geschiedenis en Engelse letterkunde. Hij raakt geïnteresseerd in ‹psychoanalyse en literatuur› en kiest uiteindelijk voor een opleiding als psychoanalyticus bij het Instituut voor Psychoanalyse in Londen. Vanaf de jaren tachtig werkt hij deels als analyticus in Londen en als hoogleraar Engels in Amerika. In zijn psychoanalytische werk laat hij zich inspireren door Freud, Klein, Winnicott, Bion, Lacan, Green en Pontalis. Hij is een gewaardeerd spreker op congressen, gewild supervisor en docent in Europa, Noord- en Zuid-Amerika. Zijn stijl is literair, dichterlijk en vrij associerend. De titels van zijn boeken zijn daarvan een afspiegeling: The shadow of the object — Psychoanalysis of the unthought known, The mystery of things, The Freudian moment. In het Tijdschrift is zijn werk al een keer gerecenseerd door Frans Schalkwijk (2001).
Ook in zijn theoretische beschouwinge