Stap voor stap

Tijd voor een onderbreking … een ogenblik om stil te staan, een gelegenheid om achteruit te kijken, vele maanden gingen al voorbij … het worden snel vele jaren. Kandidaat zijn in een psychoanalytische opleiding? Wat een waanzinnig idee! Deze woorden hebben mijn geest vaak doorkruist. Waarom zou ik dit pad inslaan, als ik toch al een lang bestaande praktijk als analytisch therapeute had?

Het is erg moeilijk hierover te praten omdat het zo persoonlijk is en er zo veel factoren meespelen. Sommige daarvan ken ik ondertussen, doch andere ontsnappen me nog steeds. Voor zover ik het me kon voorstellen, was het toen, maar evengoed nog vandaag, vooral mijn wens om de grenzen van mijn werk te verleggen, om aan patienten de mogelijkheid te bieden hun proces te verdiepen en zo goed mogelijk uit bepaalde impasses te geraken. Het ging over het verlangen ze verder te brengen in hun innerlijke zoektocht of zelfs voor het eerst naar een waarachtige ontmoeting met zichzelf te voeren.

Het opleidingstraject heeft me geholpen een stevige basis te geven aan mijn werk en de weg te openen naar verdere verdieping en de zin om er meer over te weten te komen, want leren is iets wat nooit ophoudt. Het meest stimulerende was, en is, voor mij de samenwerking met collega-kandidaten, in onze klinische uitwisselingen en onze opleidingservaringen. Soms waren ze vergelijkbaar, vaak verschillend, met andere woorden: steeds opnieuw confronterend.

Het meest ingrijpend blijven voor mij de individuele en collectieve supervisies. Mijn supervisoren hebben me een solide basis gegeven en de mogelijkheid met verschillende modellen in contact te komen, door hun diverse stijlen en eigen persoonlijkheden. Hierbij kwam ik mijzelf regelmatig en onvermijdelijk tegen, soms met een gevoel van overwinning, maar soms ook met een ontmoedigd, opstandig, pijnlijk en beangstigend gevoel. Dit alles bracht me, zo zie ik het nu, naar de bewegingen binnen elke overdrachttegenoverdrachtrelatie — zowel met de patient als met de supe