Terugblik

‹Wie kiest er nu voor psychoanalyse?›, vroeg mijn nieuwe huisarts vanmorgen tijdens een kennismakingsgesprek, toen ik hem vertelde over de inhoud van mijn werk. Was de vraag neutraal bedoeld, of hoorde ik toch iets van afkeuring?

Terugblikkend op mijn opleiding, die over een paar maanden zal zijn afgerond, heb ik de leeranalyse als onderdeel van het tripartiete opleidingsmodel, naast het theoretische en technische deel en de supervisies over drie controle-analyses, als belangrijkste fundament van de opleiding ervaren. Daar werden de droge theorieën voor mij levende werkelijkheid. Ze hielp mij mijn eigen stijl te ontwikkelen in het ‹lege artis› uitoefenen van het vak.

In de overdracht met ‹mijn› analyticus vond ik mijn overleden vader terug, een zeer emotionele ervaring. Mijn vader was dood, al vanaf mijn jeugd, ik wist niet beter, en in de analyse werd hij levend en voelde ik voor het eerst hoe ik hem mijn leven lang had weggemaakt, als afweer. Ik had veel gelezen over rouwverwerking, de betekenis van de vader enzovoort, maar de kracht van de onbewuste patronen werd toen pas voelbaar. Het heeft ertoe geleid dat ik mijn vader heb omarmd, wat zich vertaalde in een eerste bezoek aan zijn, en dus ook mijn, familie in het land waar hij geboren was. Mijn kinderen kregen hiermee een grootvader.

De opleiding leverde me naast een boeiende vaktechnische ontwikkeling dus ook een soort koekje van eigen deeg. Je kunt het vak niet uitoefenen zonder diep in jezelf te graven. Het grootste leermoment en bron van inspiratie is voor mij voortdurende terugkeer tot mezelf. De analyse heeft het verdriet ont-sloten dat ik als kind had weggestopt en waar ik geen uiting aan had weten te geven.

Dat de sofa nu in de goot dreigt te belanden vind ik een betreurenswaardige ontwikkeling; de waardevolle ervaring en verrijking die ik daar heb gevonden gun ik ook anderen.

Lid, inmiddels, van het Nederlands Psychoanalytisch Genootschap