Relaas van een lastige liefde

In dit schrijven wil ik getuigen hoe de psychoanalyse en de universiteit in mijn curriculum met elkaar vervlochten waren. De psychoanalyse is aan de Gentse universiteit aanwezig binnen de Vakgroep psychoanalyse en raadplegingspsychologie van de Faculteit psychologie en pedagogische wetenschappen. Dit is een zeldzaam verschijnsel, omdat aan universiteiten de psychoanalyse doorgaans binnen de letteren of de kunsten opgenomen is — als ze er al opgenomen is — maar niet binnen de psychologie. Deze vakgroep levert een bijdrage aan verschillende onderdelen van de opleiding tot psycholoog. Afgestudeerde psychologen van de Universiteit Gent kwamen zo tijdens hun opleiding uitvoerig in contact met de psychoanalyse. Daarnaast wordt er ook onderzoek uitgevoerd dat gepubliceerd wordt in gezaghebbende tijdschriften binnen het veld van de psychologie. De plaats die de psychoanalyse hier aan de universiteit bekleedt is evenwel niet onomstreden. Recent ging ik er aan de slag als onderwijsassistent: ik verzorg de practica van verschillende opleidingsonderdelen (o.a. klinische psychodiagnostiek en psychoanalytische psychotherapie) en verricht onderzoek naar psychoanalytische psychotherapie in het kader van een doctoraat.

Enige jaren geleden ‹genoot› — zoals men dit pleegt uit te drukken — ik hier zelf een opleiding tot klinisch psycholoog. Het ‹genieten› moet men met een korreltje zout nemen: van zuiver genot was geen sprake bij die opleiding. Een van de meer fortuinlijke neveneffecten van de scholing lag in een ontmoeting die sindsdien uitgroeide tot een boeiende, zij het tumultueuze, relatie: die met de psychoanalyse. Zou ik haar anders ooit ontmoet hebben? Misschien elders, later, ooit? Wie weet … In ieder geval was de universiteit de plaats van een eerste schuchtere toenadering. Ik veronderstel dat ‹mijn› geliefde psychoanalyse hier ook talrijke anderen ontmoette. Sommigen liet zij onber