You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Orito stelt zich de menselijke geest voor als een weefgetouw dat ongerijmde draden van gevoel, herinnering en verhaal tot een ensemble weeft dat meestal de naam Zelf krijgt maar dat zich zelf soms aanduidt met de naam Waarneming (Mitchell , p. 27; vertaling mj).
Stella Acquarone organiseerde in 2005 een congres1 omdat ze het boek miste dat ze nodig had in haar klinische praktijk met baby's en jonge kinderen met vroege tekens van autisme. Signs of autism in infants vormt hiervan de neerslag en bevat alle bijdragen van de verschillende sprekers: psychoanalytici die met baby's en hun ouders werken: Acquarone zelf (Londen), Graciela Cullere-Crespin (Parijs), Laurent Danon-Boileau (Parijs), Marie-Christine Laznik (Parijs), Sandra Maestro en Filippo Muratori (Pisa), Joan Raphael-Leff (Londen), Maria Rhode (Londen), naast enkele auteurs die hun sporen verdienden met hun werk over baby's en/of autisme: Hanna Alonim (Israël), Henry Massie (Berkeley), Catherine St Clair en Colwyn Trevarthen (Edinburgh). Het zoeken naar vroege tekens van autisme bij baby's en jonge kinderen roept vaak weerstand op vanuit de vrees kinderen te stigmatiseren en een self-fulfilling prophecy in de hand te werken. Een zo zware diagnose als autisme maakt ouders immers bang. En … dit doet de baby weer geen goed. Tegelijk kan (misschien) voorkomen worden dat autisme ‹tot volle bloei› komt en zich — negatief — in de relatie met de ander nestelt, wanneer geschoolde psychotherapeuten intensief werken met heel jonge kinderen, hoewel dit bij ‹hardcore autisme› lang niet zeker is.2
Acquarone benadrukt dat voorbarige onderzoeken (‹assessment›), verwachtingen en stimulering (‹pushing›) de zaken kunnen compliceren. Psychotherapeuten moeten op de eerste plaats de ontreddering van de ouders én de baby kunnen containen en daarbij openstaan voor de boosheid van de ouders, die de noodzaak hulp te moeten zoeken voor hun kindje dat niet goed gedijt als een narcistische aanslag kunnen beleven.
Henry Massie (The prodromal