You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Onder de titel The Tavistock clinic series wordt de komende jaren een reeks bundels uitgebracht over het werk van ‹de Tavistock en Portman›. Deze in één stichting samen-gevoegde Londense klinieken zijn inmiddels het grootste GGZ-instituut in Engeland, waar van oudsher zowel psychoanalytisch als systemisch wordt gewerkt. Ter illustratie: jaarlijks zijn er zeventienhonderd hulpverleners in opleiding! Het eerste deel van wat in het voorwoord humoristisch wordt aangeduid als ‹The Tavistock Trilogy› is nu uitgekomen.
Vijftig tinten psychoanalyse zijn het inderdaad geworden. Inhoudelijk is het een veelkleurig palet: een lange gevalsbeschrijving rond een stelling, een schets van een deelmethode, een onbegrijpelijk hoofdstuk over de gevolgen van internet en als inleiding de geschiedenis van de Tavistock. Een rode draad is dat in alle activiteiten, van therapie tot opleiding, drie aspecten centraal staan: het ontwikkelingsaspect, het relationele en het sociale. Uitgangspunt is de continuïteit in de persoonlijkheid van kindertijd naar volwassenheid. Hoewel zowel individuele als systeemtherapie wordt aangeboden, wordt het individu vooral begrepen in de context van zijn relaties. Typisch psychoanalytisch hierbij is de aandacht voor de onbewuste dimensie van het relationele aspect. Naast de innerlijke realiteit van de patiënt wordt ook de beleving van de externe realiteit meegenomen in de interventies en is er aandacht voor de beïnvloeding van de psychische gezondheid door de processen in de sociale wereld. Maar, aldus Lemma in haar voorwoord, de sociale werkelijkheid is ook vertegenwoordigd in het feit dat de Tavistock- en de Portmankliniek ook ‹sociale organisaties› zijn, ontstaan onder invloed van dezelfde historische en hedendaagse krachten als de rest van de samenleving. Lemma beschrijft mooi hoe, in navolging van Bions nadruk op leren door ervaring, ook in deze organisaties steeds wordt gezocht naar het creëren van een plek waar gedacht mag worden; over de patiënten, maar o