Wie ben ik, en wie zegt dat?: Bespreking van: David Rosenfeld (2012). The creation of the self and language — Primitive sensory relations of the child with the outside world. Londen:  Karnac. ISBN 978 1 78049 135 6,  80 pp. + DVD, £ 19,99

The creation of the self and language is een opvallend klein boekje, met bijbehorende DVD. Het is snel duidelijk dat wie een theoretisch exposé over autisme verwacht op zijn honger blijft zitten, hoewel er wel een aantal sterke theoretische kantlijnen worden uitgetekend. In vogelvlucht bespreekt Rosenfeld een aantal zeer boeiende kernideeën met betrekking tot autisme, en waar anders te beginnen dan bij Freud? Het is immers Freud die beschrijft dat het eerste contact van een baby met de buitenwereld sensorisch van aard is (mond-tepel) en bovendien een eerste vorm communicatie en dus het uitwisselen van een boodschap tussen kind en moeder. Een boodschap die door de moeder wordt begrepen en geïnterpreteerd. Rosenfeld benadrukt dat dit sensorische contact met een object noodzakelijk is om de link te maken tussen wat sensorisch wordt ervaren en het verbale symbool waarnaar het verwijst. De koppeling tussen het aanraken van het object en de benoeming ervan is noodzakelijk. Tustin beschrijft dat het autistische kind gevangen zit in de eigen sensorische gevoelens en dat het precies zijn relatie is met de buitenwereld die geblokkeerd is. Autisme ziet zij als een door sensaties gedomineerde staat van zijn, met daarbij een verarming van het emotionele contact. De therapie bestaat er dan ook uit om met behulp van de Ander het sensorische opnieuw te verbinden met het woord. Het theoretische basisidee dat Rosenfeld aanhaalt om autisme te beschrijven en waar