In Memoriam Niek Treurniet

Op 18 juli 2012 overleed Niek Treurniet op zesentachtigjarige leeftijd na een lange periode van ziekte en aftakeling. De laatste maanden had hij nog maar weinig contact met de buitenwereld. De analytische wereld waar hij zo lang toe behoorde, was al eerder op afstand gekomen. Hij is in stilte begraven. Niek was een analyticus pur sang en droeg dat graag uit. Als persoon viel hij op door zijn openheid en accepterende houding. Hij had plezier in de psychoanalyse, straalde dat uit en stimuleerde graag jongere collegae. Persoonlijk heb ik dat ervaren toen Niek mij tien jaar geleden zijn plaats in zijn geliefde internationale intervisiegroep aanbood en erg zijn best deed mij daar geaccepteerd te krijgen. Zoiets kon hij een ander gunnen.

Als een van de weinigen van zijn generatie heeft Niek een belangrijke bijdrage aan de psychoanalytische theorievorming geleverd die ook internationaal werd gehoord en erkend. Door de persoon die hij was en zijn wetenschappelijke prestaties is hij van groot belang geweest voor een generatie jongere analytici.

Ter gelegenheid van Nieks tachtigste verjaardag had ik een lang gesprek met hem over zijn analytische leven. Niek noemde toen zijn lievelingsopa, die huisarts was, als zijn eerste identificatieobject voor zijn latere analytische identiteit. Deze opa had als liefhebberij het schilderen van spreuken en wijsheden. Zo hing er in het huis waar Niek geboren werd een schilderij van deze opa met de spreuk ‹Begrijpen is beter dan klagen›. De psychoanalyse hing als het ware aan de muur in huize Treurniet. Nieks vader had bewust gekozen voor het notariaat en niet voor de advocatuur, omdat hij mensen bij elkaar wilde brengen in plaats van te strijden voor één partij. Het bij elkaar brengen van tegenstellingen is een van de leitmotiven in Nieks werk. Zijn vader was eveneens een verklaard voorstander van de vrijheid van denken, een principe dat eveneens niet moeilijk te vinden is in Nieks denken, schrijven en handelen.

Niek bezocht een christelijk lyc