You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Thomas Ogden geldt binnen de psychoanalyse als een van de meest creatieve auteurs. Hij is een meester in het vernieuwen van fundamentele concepten. In Creative readings bespreekt Ogden acht hoekstenen uit de psychoanalyse, van zeven auteurs: Freud, Susan Isaacs, Fairbairn, Winnicott, Bion, Loewald en Searles. Het woord ‹seminal› in de titel betekent: ‹oorspronkelijk›, maar óók ‹semen›, sperma dus. Het zaaigoed van de psychoanalyse. Ogden houdt van krachtige, gespierde, maar ook bevruchtende taal.
Ogden noemt zijn boek een boek over lezen, over de ervaring van het lezen: als we ‹creatief lezen›, volgen we niet alleen de tekst, we maken er onze eigen betekenissen, ideeën en fantasieën van, door met de tekst actief iets te doen, er iets aan toe te voegen dat er vóór het lezen nog niet was.
Hij vertelt dat hij bij het lezen van een tekst van Melanie Klein zelf ‹een Kleiniaan wordt›. Bij het lesgeven vraagt hij zijn studenten te proberen haar ideeën in hun volledige omvang te bevatten en eigen te maken in háár metaforische taal.
Hij laat bijvoorbeeld zien hoe hij een passage uit Winnicotts Primitive emotional development leest: ‹It seems that there is in it [the baby's injuring his fingers or mouth by too vigorously sucking his thumb or hand] the element that something must suffer if the infant is to have pleasure: the object of primitive love suffers by being loved, apart from being hated.›
Bij deze zin, zegt Ogden, liggen verdriet en schoonheid in de taal, speciaal in de woorden ‹the object of primitive love suffers by being loved.› ‹Ik [Ogden] heb de kracht en zelfs het geweld gevoeld in de primitieve liefde van mijn kinderen en hun primitieve behoefte aan mij toen zij peuter waren en zelfs nu nog, nu zij volwassen zijn. Slaaptekort, martelende zorgen, emotionele uitputting door het contact tussen hun en mijn eigen primitieve liefde.› Winnicott noemt het ‹de aard van het beest.› Ogden komt dan, door het lezen ‹en zich laten lezen door Winnicott› tot de reflectie dat zijn