You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Psychotic temptation is een moeilijk te lezen boek, om een aantal redenen die ik hier zal noemen. Allereerst opent de recent overleden schrijfster, Liliane Abensour, een Franse
psychoanalytica van Marokkaanse afkomst die psychotische patiënten behandelde, het boek met de meest moeilijke thema's en begrippen uit de psychoanalyse waar het de genese van de psyche betreft. In de loop van het boek worden de onderwerpen wel wat toegankelijker en lijken zij eerder inleidingen te zijn op de moeilijke thema's van het begin. Après coup wordt de openingstekst duidelijker, maar dan moet je wel eerst het hele boek doorwerken. Het gebeurt natuurlijk wel vaker dat de lezer bij het vorderen van de tekst steeds meer gaat begrijpen, maar in Psychotic temptation is de begin drempel wel erg hoog. Pas toen ik het laatste deel over creativiteit las, begon ik enigszins te begrijpen wat Abensour in het eerste deel had verteld over de oorsprong (van de mens in psychologische zin). De lezer raad ik dan ook aan tegendraads te zijn en met lezen achteraan in het boek te beginnen en in een kreeftengang het boek door te werken: eerst The delusional temptation and imaging thinking dan A space for psychosis: from writing to psychoanalytic psychodrama, om uit te komen bij het begin The time of psychosis: from ‹actual› to ‹present› dat opent met The question of origins. In deze volgorde zal de lezer minder moeilijkheden ondervinden het boek te doorgronden, want hoe je het ook wendt of keert, het blijft een hermetisch boek. Dat is ook niet zo verwonderlijk want het gaat immers om een niet makkelijk te begrijpen onderwerp als de psychotische binnenwereld.
Hoe komt dat toch dat de psychose zo moeilijk onder woorden te brengen is, zelfs door ervaringsdeskundigen die hun belevingen op schrift hebben gesteld? Heeft het ermee te maken dat er bij de psychose geen sprake is van verdringing? Komt het misschien doordat het onbewuste open en bloot voor onze psychoanalytische voeten ligt en wij er met onze neuro