You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De dikke dronken zwermen van gevoelenkrijgen bestel, wanneer ze in de taalop woorden samentrekken, die ze schaalgeven, zodat ze tot kristal verkoelen
Alhoewel er in de laatste jaren meer en meer psychotherapeutische zorg geboden wordt aan patiënten in algemene ziekenhuizen, blijft het voor psychodynamisch psychotherapeuten in die setting zoeken naar de juiste plek. We kunnen ons afvragen of de druk op het therapeutische kader vanuit het somatische model van deze setting betekent dat psychotherapeuten hun kader moeten bewaken, moeten loslaten, of naar integratie moeten streven. Jos Dirkx (2011, p. 15) stelt: ‹Wanneer de psychodynamiek de pretentie heeft echt verdiepend te willen zijn, is het evenwel van belang dat het psychodynamisch perspectief zich in praktische zin als behandelvorm niet te zeer afsluit van een zich snel wijzigende maatschappelijke context.›
Geïntegreerd samenwerken heeft de bedoeling te voldoen aan de door Sabbe geciteerde oude wijsheid (2010, p. 31): ‹The good physician treats the disease, but the great physician treats the patient who has the disease (Osler).› In dit artikel reflecteer ik over de omgang met de ons toevertrouwde psychotherapeutische opdrachten in het medische werkveld.
Als verantwoordelijke voor de psychologische moeder-kindzorg in een algemeen ziekenhuis komen de bezorgdheid van de gynaecoloog, de neonatoloog en de verpleegkundige over het psychisch welzijn van moeders, vaders en hun baby's op de kraamafdeling, de Maternal Intensive Care (MIC) en de Neonatal Intensive Care Unit (NICU) bij mij terecht. Meestal is men bezorgd over de patiënte, die de opname als disregulerend, beangstigend, soms traumatisch ervaart. Gevoelens van schuld, schaamte, mislukking, machteloosheid en