Antoon Vergote : In Memoriam

De psychoanalytische gemeenschap van België, en meer in het bijzonder de Belgische School voor Psychoanalyse, verloor op 10 oktober 2013 met het heengaan van Antoon Vergote (gepromoveerd theoloog, 1950, en filosoof, ), een van zijn belangrijkste vertegenwoordigers en pioniers van de voorbije halve eeuw. Hij was niet alleen de meest drijvende kracht onder de oprichters van deze vereniging, hij was ook een eminent clinicus en psychoanalyticus die vele analysanten heeft geholpen de analyse mogelijk te maken, en supervisor voor vele opleidelingen. Ook volleerde analytici gingen nog bij hem te rade over de moeilijkste en meest gecompliceerde casussen. Ten slotte was hij ook een veelgevraagd spreker in binnen- en buitenland en publiceerde hij menig spraakmakend boek alsook vele wetenschappelijke studies over de psychoanalyse in internationale tijdschriften.

Om het belang van Vergotes werk op gepaste wijze toe te lichten moet ik eerst een korte schets geven van zijn opleiding en van de start van zijn academische opdracht aan de Universiteit van Leuven om daarna kort zijn bijdrage aan de psychoanalyse in het licht te stellen (zie ook Olemans 2012 en Lecuit 2007).

In 1954 kreeg hij van de toenmalige decaan van de Faculteit psychologie en pedagogische wetenschappen, de destijds internationaal bekende Joseph R. Nuttin , de opdracht om in deze nog jonge faculteit het domein van de godsdienstpsychologie te ontwikkelen. Hij accepteerde, maar stelde als voorwaarde dat hij eerst de nodige psychologische en antropologische vorming kon opdoen in Parijs, destijds het internationale mekka van de menswetenschappen. Tussen 1954 en 1958 volgde hij colleges en seminaries op het gebied van de ontwikkelingspsychologie (Piaget, Wallon en Zazzo), de wijsbegeerte (Hyppolite, Koyr, en Kojève over Hegel; Merleau-Ponty; Ricoeur), de empirische psychologie (school Piéron), de linguïstiek (Guillaume) en de