De fascinatie van een afscheid

Na twintig jaar inzet voor het tijdschrift in alle mogelijke functies, heeft Michel Thys besloten zijn hoofdredacteurschap te beëindigen op 31 december 2013. Met gemengde gevoelens neem ik de fakkel van hem over. Het is vanzelfsprekend een eer die me te beurt valt, maar tegelijk een hele opdracht om een bijzondere collega met zo'n grote redactionele ervaring op te volgen. Want Michel is een hoofdredacteur van hoog niveau, die elk artikel als een fenomenologisch object benadert en de boodschap die erin vervat ligt, van binnenuit begrijpt. Hij weet controversiële visies van redactieleden te integreren en tot een coherent besluit te formuleren. In zijn auteursbrieven geeft hij telkens precieze suggesties zodat de auteur een leidraad vindt bij de bewerking tot een volgende en betere versie. Michel begrijpt bij uitstek dat een hoofdredacteur in de eerste plaats de auteur dient en tezelfdertijd een bemiddelende rol speelt tussen de auteur, het lezerspubliek en de redactieleden met hun uiteenlopende achtergronden. Michel deed zijn werk op een rustige en gewetensvolle manier, steeds respectvol en diplomatisch, zonder pijnlijke compromissen en met een grote openheid voor de verschillende stromingen die de psychoanalyse in onze lage landen eigen zijn.

Minstens even lang is Michel gedreven bezig met het thema van de fascinatie. Hoewel hij ons probeert te overtuigen dat zijn artikel De fascinatie voor trauma in het voorliggende nummer zijn jarenlange denkarbeid afsluit, hoop ik dat hij zijn mening herziet. In zijn proefschrift (2006) is Michel erin geslaagd enerzijds de wijsgerige antropologie van onder anderen Lyotard te verbinden met de fenomenologie en het existentialisme, en anderzijds de psychoanalytische metapsychologie hierbij te betrekken, gebaseerd op Freud, Lacan, Klein en Bion. Ik heb zijn boek ooit omschreven als een grondig doorwrochte filosofisch-psychoanalytische studie, die uitblinkt door haar hoge literaire gehalte. Vooral het hoofdstuk over het onmenselijke vin