You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Deze editie van de jaarlijkse studiedag van de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalyse stond in het teken van de kinderpsychoanalyse, met als gastspreekster de Amerikaanse dr. Alexandra Harrison.
Tineke Hartgers opende als voorzitter van de NVPA overigens het bal met de pijnlijke constatering dat dit weleens de laatste keer zou kunnen zijn dat de studiedag op deze mooie locatie gehouden kon worden. Met het vertrek van het Nederlands Psychoanalytisch Instituut uit het pand, zo schetste zij, is de hoop deze plek te behouden nu gevestigd op analytisch georiënteerde collega's die geïnteresseerd zijn om een voldoende aantal ruimtes te huren. De oproep communiceerde voor mij direct het gevoel ‹tussen hoop en vrees›, dat in bredere zin vaak voelbaar is in de vraag naar de plek van de psychoanalyse überhaupt, en dat vermoedelijk ook de pogingen tot het samenbrengen van de verenigingen sterk aankleeft.
Marian Ploegmakers gaf vervolgens een inleiding op de lezing van Harrison, You can have your opinion — A sandwich model of therapeutic action. De in Boston werkzame analytica behandelt in de eigen praktijk zowel kinderen als volwassenen, is als supervisor en opleider verbonden aan de Boston Psychoanalytic Society en doceert onder andere aan de Harvard Medical School. Ploegmakers beschreef Harrisons affiniteit met onder meer de infant research van Beebe. Ook prees ze nadrukkelijk de moed van Harrison in het gebruiken van de videocamera om de interactie met patiënten heel precies in kaart te brengen en te laten zien, daar waar ‹most of us feel safer writing› — iets wat Harrison zelf overigens later toch vooral wilde toeschrijven aan haar sterke nieuwsgierigheid. Hoewel het theoretische deel van Harrisons betoog wat mij betreft nogal snel ging en zich moeilijk kort laat samenvatten, begreep ik dat zij uitgaat van de premisse dat een ‹gelaagde› benadering nodig is om een goed begrip te krijgen van het proces waarin uitwisseling leidt tot therapeutische verandering. Ze probeert het