Homoseksualiteiten

Toenemend staat de vrijheid van homoseksuelen onder druk. In Zuid-Soedan (toch al geen prettig oord tegenwoordig) en in Oeganda is een wet in de maak die de doodstraf eist voor homoseksualiteit. In Rusland is recent een wet aangenomen die propaganda voor homoseksualiteit verbiedt — lees: elke vorm van voorlichting of zelfs de journalistieke beschrijving van de gevolgen van deze wet. Door de World Medical Association werd in 2013 homoseksualiteit gedefinieerd als een natuurlijke vorm van seksualiteit. Het was de bedoeling homoseksualiteit te definiëren als een ‹normale› variant maar dat stuitte op de weerstand van de Russen. In de fraaie documentaire Out there (BBC TWO, november 2013, in Nederland getoond in januari 2014) treedt Stephen Fry het hol van de leeuw binnen en ondervraagt de tegenstanders van homoseksualiteit over hun beweegredenen. Dat levert schokkende verhalen op, vol misinformatie en gewoon platte domheid. Zoals het verhaal van de Amerikaanse therapeut Joseph Nicolosi, die beweert dat hij homoseksualiteit kan genezen en zijn patiënten, meestal jonge mannen, ‹straight› kan maken. Dat het niet lukt, is een tweede, maar het opvallende zit hem erin dat hij gebruik maakt van psychoanalytische theorieën. Hij stelt dat homoseksualiteit ontstaat door onvoldoende desidentificatie van de moeder en een onvoldoende toegang tot de vader. We herkennen hier Greensons en Stollers theorie over de mannelijke ontwikkeling. Die zouden vreemd opkijken dat hun theorie zo gebruikt wordt.

En we zeggen: ‹Tut tut, wat onverdraagzaam toch›, en wentelen ons in de schone gloed van tolerantie en vrijzinnigheid.

Dat was tot nog niet eens zo lang geleden wel anders. In de psychiatrie was homoseksualiteit tot 1992 nog een ziekte. Pas in 1992 werd het in de Verenigde Staten voor homoseksuele psychologen en psychiaters mogelijk om de analytische opleiding te volgen. Van een analyticus hoorde ik in de jaren tachtig dat hij in zijn leeranalyse nooit heeft verteld over zijn mannelijke partne