You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Op 15 mei 2014 overleed in zijn Clinique de La Borde in Cour-Cherverny bij Blois in de Loirestreek de psychiater en psychoanalyticus dr. Jean Oury. Hij werd negentig jaar oud. Oury was de laatste van een generatie die, na de Tweede Wereldoorlog, de ‹institutionele psychotherapie› (IP) vormgaf, uitgaand van een onbehagen over de klassieke psychiatrie en op zoek naar wat wezenlijk eigen is aan de psychoticus. Hij werd geïnspireerd door de psychoanalyse (Lacan) en door de fenomenologie (o.a. Maldiney). IP stelt de ethiek, de werkingsprincipes, en ook de politiek achter de psychiatrie permanent kritisch ter discussie. Van bij het begin was het de bedoeling niet alleen de ziekte te genezen, maar de mens een volle bestaansmogelijkheid te geven door zoveel als mogelijk is in te zetten op de ontmoeting, de unieke eigenheid (de singulariteit) en op openheid.
Dé stelling daarbij is: de kliniek is geen plaats waar de verschillende therapieën zich verzamelen in een bureaucratisch geheel, ze dient een plaats te zijn met een therapeutische kracht op zich. Een centrale slagzin daarbij blijft: ‹Pour soigner les malades, il faut soigner l'hôpital.› En dus moet blijvend kritisch onderzocht worden wat het instituut drijft, wat de hiërarchische krachten en wat de ideologische drijfveren zijn achter het beleid. We moeten constant de relatie met de patiënt onder de loep nemen, alle paternalistische valkuilen vermijden, de administratieve regelgeving ondergeschikt houden aan de patiënt, die de vrijheid moet krijgen zich te bevrijden van datgene waardoor hij vervreemd en ziek is gemaakt. En, bovenop de individuele en sociale aliënatie mag niet nog eens een klinisch veroorzaakte vervreemding komen. Daarbij wordt de psychiatrische ziekte in al zijn dimensies besc