You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Het gebeurt niet vaak dat men een poging onderneemt om gedachten die zowel het onderwijs als de psychoanalyse aangaan, op een rij te zetten. Wie interessante artikels over dit thema zoekt, wordt al gauw enkele decennia terug in de tijd gekatapulteerd. Tenzij de Franse taal niet afschrikt: van oudsher wordt in de Franse psychoanalytische traditie meer aandacht besteed aan de overlapping tussen beide domeinen dan in de Angelsaksische psychoanalyse. Ik was dus benieuwd wat Psychoanalysis and education — Minding a gap in petto had. Een blik op de inhoudstafel maakt meteen duidelijk waar de auteurs een deel van hun mosterd haalden. In … Frankrijk, inderdaad. Het boek is een bundeling van de lezingen bij een congres in 2009 over het onderwerp ‹psychoanalyse en onderwijs›, met sprekers uit Groot-Brittannië, Frankrijk, Scandinavië, Turkije, Italië, Zuid-Amerika en Australië. Het is niet eenvoudig om een rode draad te ontwaren binnen de diversiteit aan bijdragen, en de rangschikking van de zestien hoofdstukken lijkt nogal willekeurig. Dit gebrek aan structuur maakt het boek moeilijk leesbaar. Het vraagt als het ware een mentale spreidstand om de kloof te overbruggen tussen bijvoorbeeld een hoofdstuk over onderzoeksmethoden enerzijds en een hoofdstuk over artistieke leerprocessen van kunststudenten met psychische problemen anderzijds. Een samenvatting van het boek in zijn geheel zou dan ook onrecht doen aan een aantal boeiende hoofdstukken.
Bij nader inzien is er overigens wel degelijk een duidelijke lijn te vinden: de auteurs maken gewag van een gedeelde misnoegdheid. De psychoanalyse krijgt binnen de huidige cultuur amper nog een stem en in het bijzonder in het onderwijs is haar invloed vrijwel afwezig. Op zich een vreemd gegeven als je bedenkt dat een aantal pioniers grote affiniteit met onderwijs hadden. De auteurs refereren in deze context dan ook naar onder anderen Anna Freud, Ferenczi, Klein en Bion, maar slechts oppervlakkig, waardoor je wat op je honger blijft zitten.