You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Psychose anders bekeken van Stijn Vanheule is een bewerking — ik gebruik hier bewust de term ‹bewerking› — van zijn oorspronkelijk Engelstalige boek The subject of psychosis — A Lacanian perspective. Hij had het boek dus eenvoudigweg kunnen vertalen als Het subject van psychose — Een lacaniaans perspectief. Dat hij dit echter niet doet, typeert het boek. Vanheule zoekt trefzekere formuleringen voor de lading die hij wil dekken. Hij is helder, maar steeds met oog voor complexiteit. Het boek is vlot geschreven zonder dat het een enkel ogenblik in platitudes vervalt. Stijn Vanheule is hoogleraar psychoanalyse en psychodiagnostiek aan de Universiteit Gent: in de tekst resoneert zijn onderwijs en de dialoog met zijn studenten. Hij legt lacaniaanse concepten helder uit zonder ze van hun meerzinnigheid en finesse te ontdoen. Vanaf de eerste pagina's voel je dat dit een boek is dat het resultaat is van een lang en doordacht rijpingsproces. De titel Psychose — Anders bekeken slaat op de behandeling van het onderwerp van de psychose tegen de gangbare opvattingen over het onderwerp in. De oorsprong van psychosen wordt traditioneel gezien als een of andere afwijking of aandoening in de hersenen. Vanheule valt onmiddellijk met de deur in huis en legt een aantal beginselverklaringen af die gelden als leeswijzer. Hij legt Lacans denken over de psychosen onder het vergrootglas en stelt hierbij twee thema's centraal: ‹De vraag naar de psychische aard van psychotische ervaringen en de vraag naar de manier waarop de psychoanalytische theorie een bruikbaar handvat kan bieden voor de behandeling van psychosen.› Het zal hem in dit boek dus niet zozeer gaan om een zoektocht naar cerebrale substraten voor de psychose, als wel om de subjectieve ervaring van de psychotische patiënt en hoe de hiermee gepaard gaande psychische problemen door middel van therapie behandeld kunnen worden. Zo verklaart hij: ‹De hoofdreden van Lacans geringe belangstelling voor biologische modellen is echter niet d