Op de bank: packing

Vanmorgen las ik van Erwin Mortier een zin in de krant: ‹Stiltes zijn emoties die geen lichaam vinden om zich in te nestelen.› Zou ik aan de Professor1 durven schrijven dat dit misschien ook over autisme gaat? Sinds bijna twee jaar ga ik twee keer per week naar Lille (CHRU, Frankrijk2) om er samen met twee tot drie collega's een packing te geven aan een zesjarig autistisch meisje, Ana, dat niet spreekt maar hard en vaak in haar eigen lichaam en dat van anderen bijt en zich de huid van haar knokkels tegen de tanden kapotslaat tot etterende wondjes die daarna harde lidtekenknobbels worden. Er is veel stilte in haar. Ze verspreekt zich nooit. Ze verbijt zich. Niets helpt daartegen. Maar sinds het meisje twee keer per week een ‹packing› krijgt en daar omringd wordt door drie of vier verzorgenden, zeggen de ouders: ‹Na zes jaar voelen we ons eindelijk geholpen›, maar het blijft tergend moeilijk.

Packing is een lichaamstherapie die — qua techniek — verwant is met bakeren en hydrotherapie, een aanwezigheid van drie á vier therapeuten per patiënt vereist en — vooral in Frankrijk — ingebed is in fenomenologisch of psychoanalytisch geïnspireerde psychotherapeutische settings, vaak ook geïnspireerd door de denkers van de ‹Institutionele Psychotherapie›.3 Packing wordt ingezet bij resistente en gevaarlijke automutilatie en heteroagressie van autistische kinderen. Na verzoeken van militante ouderverenigingen is het gebruik van deze methode in België in door het RIZIV4 erkende instellingen verboden. Zij dreigen anders hun subsidies te verliezen. In Nederland ondertekenden enkele kinderpsychiaters met een internationale groep wetenschappers een manifest tegen packing in het Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry, zonder de methode evenwel te kennen.5

Wanneer je autistische kinderen zo'n packing geeft, krijg je te maken met emoties van de (kleine) patiënten die overgeleverd lijken aan een wrede en moeilijk te temmen ‹organiciteit›. We proberen tijdens de ses