You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
In Psychoanalytic reflections on politics — Fatherlands in mothers' hands verkent Eszter Salgó de rol van onbewuste verlangens (illusies, fantasieën, dromen) in het functioneren van politieke gemeenschappen. De wens van de mens is ‹to find in public life the resolution, love and wholeness that were lost, to unite what vanished […] and to integrate what remained fragmented in private life› (p. 6). Politieke leiders spelen hierop in teneinde een machtspositie te bereiken en uit te bouwen. Kernbegrip in haar beschouwing is de ‹fantastic family›, een metafoor van een politieke gemeenschap, verwijzend naar de burger enerzijds die hunkert naar een vaderfiguur die beschermt en een moederfiguur die verzorgt, en de politieke leider anderzijds die ouderfuncties vervult. In een werkelijk democratische samenleving, zo stelt Salgó, neemt het politieke leiderschap de rol van ‹good enough mother› en ‹Symbolic Father› op zich en laat burgers, middels het scheppen van transitionele ruimtes, de samenleving mede vormgeven. Het zijn vooral de ideeën van Lacan en Winnicott die haar hebben geïnspireerd in haar analyses van politieke gemeenschappen, te weten Hongarije, Italië en de Verenigde Naties. Zo beschrijft ze de nationalistische pogingen van Victor Orbán en de successen die hij boekte op grond van een onverwerkt trauma, ontstaan door het Verdrag van Trianon uit 1920, waarbij Hongarije zevenenzestig procent van zijn land moest afstaan. Verder analyseert ze de hoop die gevestigd