You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Het werk van de Britse psychoanalyticus John Bowlby ligt aan de basis van een nieuw paradigma, namelijk ‹gehechtheid›: een apart en onderscheiden motivationeel systeem dat parallel loopt aan en verweven is met andere systemen die verantwoordelijk zijn voor seks, agressie en exploratie. Gehechtheid is een primair gegeven, een basale psychologische band, geen secundair fenomeen. De biologische basis ervan is een neuraal systeem waarin de peptidehormonen oxytocine en vasopressine een rol spelen. Dit systeem vervult een primitieve overlevingsfunctie, namelijk het zich verdedigen tegen roofdieren.
Zonder Bowlby's samenwerking met Mary Ainsworth en de verdere ontwikkeling ervan door Mary Main zou de gehechtheidstheorie overigens nooit zo'n hoge vlucht hebben genomen. Van het begin af aan heeft het gehechtheidsonderzoek zich van de psychoanalyse onderscheiden door directe observatie van de ouder-kindinteractie, empirisch wetenschappelijk onderzoek met experimenten, gebruik van meetinstrumenten, classificatie van gehechtheidsstrategieën op grond van de thans verouderde Strange Situation Test en het recentere Gehechtheidsbiografisch interview enzovoort, en ook betrok het biologische variabelen in de hypothesevorming.
Mogelijkerwijs heeft de levensgeschiedenis van Bowlby bijgedragen tot zijn theorievorming. Als zoon van een gelauwerd chirurg had hij de drang om zich professioneel te onderscheiden. In de kinderrij stond hij tussen zijn broer Tony, die stevig carrière maakte als zakenman en de adellijke titel van vader erfde, en met wie er veel competitie bestond, en het probleemkind Jim. Had zijn belangstelling voor het gekwetste kind te maken met zijn bekommernis over deze broer? Zijn hele leven verdeelde hij zijn tijd tussen Londen en zijn geliefde Schotse eiland Skye. Bowlby werd door nanny's grootgebracht. Was zijn protest tegen de traditie van de Britse hogere middenklasse om de zorg van hun kinderen toe te vertrouwen aan nanny's en hen in de vroege latentieleeftijd weg te