You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Dr. Monique Bal is in de Belgische School voor Psychoanalyse geen onbekende, omdat ze iemand is die steeds voluit haar mening zegt, vaak strijdvaardig haar standpunt verdedigt of, in haar eigen woorden, ‹regelmatig dwarsliggend› (p. 7) fel uit de hoek kan komen. Het schrijven van Driften en hun lotgevallen getuigt daarvan. Het is een verslag van een levenslang denkwerk, de neerslag van een lectuur en daardoor de weergave van een evolutie binnen een werkterrein. Ze presenteert geen wetenschappelijke arbeid, geen baanbrekende nieuwe theorieën, maar ze brengt verslag uit van wat ze haar carrière lang las, in een studiegroep besprak, wat haar beïnvloedde, wat er voor haar persoonlijk toe deed. En dat ‹vanuit een plaats aan de zijlijn van het sociale leven. Zonder spijt› (p. 7).
Vooral in het eerste hoofdstuk is ze zeer persoonlijk. Haar leven begon idyllisch, maar nam plots een dramatische wending toen haar vader stierf, wat haar deed kiezen voor psychiatrie en later voor de psychoanalyse, want ze moest en ze zou de dood van haar vader begrijpen. Verderop brengt ze op evocatieve wijze ontwikkelingen binnen de psychoanalyse ter sprake en hoe die haar beïnvloed hebben. Ze doet dat steeds met een persoonlijke stem. Ze geeft aan wat haar inspireerde in haar vijfendertig jaren praktijkvoering. En ze eindigt met het herhalen van haar geloof in de zinnigheid van haar oorspronkelijke keuze, zij het nu met andere accenten.
Als psychoanalytica neemt ze het bijna vanzelfsprekend op voor Freud: Die Traumdeutung is een magistraal boek, en zijn opvatting dat het nodig is te luisteren naar de patiënt en niet al te vlug in te vullen wat die te zeggen heeft, acht ze baanbrekend; vele vormen van psychotherapie gaan later uit van dit freudiaanse vertrekpunt. En dus gaat ze in tegen onwelwillende kritieken: Why Freud was wrong van Richard Webster en Le livre noir de la psychanalyse uit 2005, dat ze slechte journalistiek noemt. Het boek van Michel Onfray, Le crépuscule d'une idole — L'affabu