You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
The psychic home van Roger Kennedy heeft een politiek actueel thema: ‹ontheemd› zijn. De psychoanalyse dreigt ontheemd te raken, net als grote aantallen vluchtelingen en dementerende bejaarden in tekortschietende zorginstellingen. Het is niet langer meer alleen de vraag of psychoanalytici zich thuis kunnen voelen in het onbewuste, in hun professionele rol en hun vereniging, maar ook of patiënten zich nog kunnen
settelen in een analyse om te helen en te groeien, nu deze vorm van behandelen verzekeringstechnisch en maatschappelijk onder druk staat.
Kennedy schrijft vanuit een psychoanalytisch perspectief over zowel het fysieke thuis als over de psychische structuur waarin onze ziel huist. De ziel is een concept dat moeilijk te definiëren is maar grote gevoelswaarde heeft. Het gevoel over een psychisch thuis te beschikken is even essentieel als het hebben van een fysiek onderdak: het is een basale menselijke behoefte. We moeten een emotionele, psychische thuisbasis van huis uit kunnen meenemen om ons veilig te voelen in de wereld, onszelf te vinden en te ontplooien. Het psychische ‹home› heeft vele elementen: zelf- en objectrepresentaties, angsten, verlangens, idealen, fantasieën, herinneringen, verboden en dergelijke, maar er zijn ook sociale en culturele invloeden. Voor Kennedy als psychoanalyticus is dit alles vanzelfsprekend deels onbewust, en dynamisch: voortdurend aan verandering onderhevig en in zekere mate conflictueus. Een thuis is het vertrekpunt van een reis door het leven én de plek waar we willen aankomen, hoewel die bestemming voortdurend aan verandering onderhevig is.
Kennedy verwijst naar Bruno Bettelheim, die ons eraan herinnert dat voor Freud de psychoanalyse eigenlijk de behandeling was van de ziel. Hoe kunnen psychoanalytici mensen helpen hun ziel (weer) te verwelkomen, in plaats van hun lichaam als de gevangenis ervan te ervaren? Hoe kunnen wij patiënten bijstaan zich zodanig in zichzelf te nestelen dat ze zichzelf kunnen ervaren als ‹onderwerp van