You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Toen ik Sandra Buechlers Understanding and treating patients in clinical psychoanalysis onder ogen kreeg, dacht ik: ‹Toch niet weer een boek dat literatuur enkel gebruikt om eigen klinische ervaringen te bekleden met voorbeelden, waarbij de extra dimensie van de roman verloren gaat?› Ik heb na lezing van het boek echter mijn eerste indruk opzij moeten zetten, omdat de auteur de gekozen literatuur met respect heeft behandeld.
Evenals Buechler raadde mijn supervisor mij bij de opleiding tot psychiater, in navolging van Rümke, aan om bij mijn worsteling rondom de psychopathologie literatuur te gaan lezen en te beginnen bij Fjodor Michajlovitsj Dostojevski met Aantekeningen uit het ondergrondse (1864). Ik werd getroffen door de haastige stijl en de herhalingen die suggereerden dat de schrijver iets belangrijks te vertellen had en buiten adem zijn verhaal deed. Hij was niet de verheven dichter die vanaf zijn Olympus het gedoe van de mensen om hem heen met gepaste distantie beschreef, maar een auteur die deelnam aan het leven en zichzelf in zijn bespiegelingen niet ontzag. Door mijn romantische inslag liet ik mij gemakkelijk meevoeren in de pathetiek van Dostojevski met zijn kijk op mensen en zijn filosofieën daarover.
Sandra Buechler is een psychoanalytica die als opleider en supervisor is aangesteld aan het William Alanson White Institute in New York. Haar boek is een neerslag van vijftien jaar ervaring op het gebied van training van