Dynamische Interpersoonlijke Therapie (DIT): Een integratieve psychodynamische behandeling voor een brede waaier van klachten en problemen

Dynamische Interpersoonlijke Therapie (DIT) is ontstaan in het Verenigd Koninkrijk in de context van het Improving Access to Psychological Therapiesinitiatief (IAPT) (Lemma e.a. 2011a, 2011b). Met dit initiatief wil de Britse overheid de toegankelijkheid tot aangetoond effectieve psychotherapie binnen de National Health Service verbeteren. Het uitgangspunt daarbij is dat het aanbod niet beperkt mag worden tot een bepaalde vorm van psychotherapie. Er is immers geen vorm van psychotherapie die duidelijk superieur is aan andere vormen van psychotherapie. Bovendien hebben patiënten ook vaak een voorkeur voor een specifiek type van behandeling, waardoor een verscheidenheid van behandelingen moet worden aangeboden (Lemma e.a. 2011a).

Het probleem daarbij is echter dat allerlei varianten van (psychodynamische) therapie in de praktijk worden aangeboden, zonder een degelijke kwaliteitscontrole. Doen (psychodynamische) therapeuten wel werkelijk wat ze zeggen dat ze doen? En is het wel effectief wat ze doen? Daartoe werd binnen het IAPT-initiatief voor elke behandelvorm, waaronder psychodynamische therapie, gekozen voor een voldoende flexibel, maar empirisch onderbouwd model. Voor psychodynamische therapie werd dat DIT, een integratief model dat gebaseerd is op empirisch onderbouwde psychodynamische behandelingen voor depressie en andere courante aandoeningen (Lemma e.a. 2011a; Luyten & Fonagy 2011). Om de consistentie en coherentie van het model te verzekeren, werd het geheel theoretisch geplaatst binnen een breed objectrelationeel en interpersoonlijk perspectief op het ontstaan en voortbestaan van psychopathologie. Dit sluit ook mooi aan bij onderzoek dat aantoont dat actuele en/of vroegere relationele problematiek een centrale rol speelt in het veroorzaken en instandhouden van de meest courante vormen van psychopathologie (Luyten & Blatt 2012). Zoals verderop besproken wordt, herkennen patiënten zich meestal snel in deze relationele focus, zelfs als ze oorspronkelijk een and