You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De psychoanalyse, een therapie?: zo luidt de titel van de recente vertaling van een boek van de Belgische psychoanalyticus Christian Demoulin. In dit boek, dat zich sterk beroept op het lacaniaanse kader, brengt de auteur ons op een geheel eigen en verhelderende wijze de visie van dit kader op de therapeutische werkzaamheid van de psychoanalyse. Een vertaling van een vertaling dus. De vraag in de titel is retorisch, aangezien de auteur meteen van wal steekt met een hoofdstuk dat de titel draagt: De analyse kan enkel therapeutisch zijn. Volgens Demoulin is ze dat bovendien op twee niveaus. De patiënt kan besluiten om de analyse te volgen tot hij verlichting ervaart in het symptoom. Maar de analyse kan ook voortgezet worden tot haar uiterste limieten. Hierbij gaat de patiënt voorbij aan het ondraaglijke van het symptoom om te komen tot het onmogelijke van de condition humaine. In die zin is de analyse een genezing via het ongeneeslijke en daarin schuilt haar essentiële therapeutische dimensie. Zij maakt het de patiënt mogelijk hier anders mee om te gaan dan via een symptoom. Dat laatste is volgens Demoulin namelijk een inadequate manier om met deze onmogelijkheid om te gaan. De analyse kan evenwel niet zomaar gereduceerd worden tot een vorm van psychotherapie. Demoulin maakt hierin een scherp onderscheid. Waar volgens hem de psychotherapieën werken volgens de principes van overreding en suggestie en de medische therapieën dankzij de tussenkomst van een object (een pil), ontleent de analyse