You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Nagenoeg elke auteur in de bundel Eavesdropping heeft de neiging om zich aan geweeklaag over te geven. Psychotherapeuten — psychoanalytici, psychiaters, psychologen, cognitivisten — worden veelvuldig in film en televisie verbeeld, maar bijna altijd betreft het een misrepresentatie die geen recht doet aan de professie. Logisch, zo tekenen de contribuanten aan, want de conventies van film vereisen emotionele spankracht, terwijl sessies met horten en stoten verlopen, inclusief stiltes. In de comedy's van Woody Allen worden psychotherapeuten tamelijk karikaturaal gepresenteerd: ze zijn geldbelust, of hebben hun eigen emoties niet onder controle. In Deconstructing Harry onderbreekt een therapeute keer op keer de sessies om haar overspelige man uit te foeteren. Bovendien is het niet ongebruikelijk dat de psychotherapeuten in film en televisie hun beroepscodes schenden. In Good Will Hunting gooit de psychiater alle middelen in de strijd — zijn eigen emotionele problemen, aanrakingen — om de apathie van zijn cliënt te doorbreken, uiteraard met succes. Cognitief psycholoog Irene Oestrich, die als adviseur optrad bij films van Lars von Trier, beaamt dat het schipperen is: er loopt een scheidslijn tussen therapiepraktijk en « showbusiness », waarbij de stem van de regisseur nu eenmaal zwaarder weegt dan die van de adviseur. Als Von Trier er doelbewust voor kiest om de ethische grenzen van het vakgebied te laten overschrijden, zoals in Antichrist waarbij de man zijn eigen vrouw behandelt, dan rest Oestrich weinig anders dan die keus te respecteren, zo stelt ze. Maar jammer is het wel, aldus Helena Bassil-Borozow, dat Jung in Cronenbergs A dangerous method door de freudiaanse mangel wordt gehaald, waardoor Jungs « profetische visie » ondergesneeuwd raakt. Jammer, zo meent Elisabeth Hanscombe, dat de therapeuten in de succesvolle Amerikaanse televisieserie In treatment en in de Italiaanse film La stanza del figlio zulke onauthentieke versies van het leven bieden.
Gelukkig staan te