You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Zijn psychiaters gek? Of moet men gek zijn om het vak psychiatrie te willen uitoefenen? Wat betekent « gek zijn » eigenlijk? Met deze bundel van vijftien essays geven mensen uit het vak op uiteenlopende wijze hun authentieke bijdrage aan het antwoord op deze vragen.
Diverse thema's passeren hierbij de revue, zoals de rol van geloof en humor in de psychiatrie en een nieuwe visie op het begrip « psychose ». Bepaalde misvattingen worden opgehelderd of beter in perspectief geplaatst, wat het boek ook voor leken erg aantrekkelijk maakt. De Diagnostic and statistical manual of mental disorders (DSM) wordt bijvoorbeeld mooi op waarde geschat door Joeri Tijdink, die deze de waarde geeft van louter een richtlijn binnen een zelfstandig etiologisch denken als psychiater. Verschillende auteurs bieden een hedendaagse kijk op psychiatrische ziektebeelden. Zo introduceert Arne Popma het begrip « narture », als samentrekking van nature (biologie) en nurture (omgeving), en biedt hij hiermee een rijk verklaringsmodel voor het ontstaan van depressies. Jim van Os roept op tot een dimensionele benadering van psychose en geeft mooi aan hoe dit verbindend kan werken in het omgaan met patiënten.
Er is ook aandacht voor de rol van de psychoanalyse in de psychiatrie. Zo biedt Alex Korzec een frisse kijk op de zin en onzin van zelfkennis. Hij maakt hierbij een verhelderend onderscheid met het louter aanleren van zelfwaarneming (bijvoorbeeld in een populaire managementcursus). De bijdrage van Nelleke Nicolai toont hoe een tijdsge-bonden stigma van de psychiatrie de identiteit van de psychiater meebepaalt en hoe vanuit verzet daartegen het vak één van haar belangrijke instrumenten heeft verloren: de empathie. In een persoonlijk geschreven essay beschrijft zij hoe voor haar de psychoanalyse in een modern kader een ziel aan het vak teruggegeven heeft. Ook Willem van Tilburg geeft aan waarom de rol van de psychoanalyse in de moderne psychiatrie niet uitgespeeld is. Hij wijst op haar unieke element