De wereld volgens Tarantino

Een film kan je doen ontsnappen uit de realiteit. Vanuit je bioscoopstoel word je regisseur. Je krijgt het voorrecht om niet politiek of historisch correct te moeten zijn. De sterkte van Quentin Tarantino's films ligt in de kunstmatigheid, in de manier waarop ze volledig losstaan van welke realiteit dan ook, met als impliciete boodschap dat films veel leuker zijn dan het echte leven. Wat in werkelijkheid verwerpelijk is, kan uitermate plezierig zijn in film. Het is cool om als een « nigga » leden van de Ku Klux Klan van hun paard te schieten (Django unchained, ). Stel je voor hoe het spreken in ons kabinet eruit zou zien mocht Tarantino de scenario's schrijven. De abnormale welsprekendheid waarmee de personages uit Pulp fiction of Jackie Brown echter hun dialogen debiteren, bestaat enkel in een filmuniversum. Mede hierdoor raak je er als kijker van overtuigd dat geen enkele wereld zo uniek is als diegene die je op het bioscoopscherm te zien krijgt. Vroeger gebeurde dit door in films gangsters juist niet te laten spreken, zij knikten slechts en het gebeurde. Nonchalance was het handigste teken van doeltreffendheid, een ideaalbeeld van de wereld weerspiegelend, volledig overgeleverd aan het menselijk gebaar — net zoals de goden —, vrij van de vertragende werking van de rompslomp van de menselijke taal.

Tarantino daarentegen sluit zijn praatgrage personages op in hun dwarse, grofgebekte dialogen en sluit hen hiermee tegelijk af van de buitenwereld. Hij creëert — mede hierdoor — de voorwaarden die hem eenzelfde vrijheid geven als een romancier om te gaan en te staan waar hij wil. Met als resultaat een knisperend taalgebruik waaronder van alles smeult en broeit, niet in het minst morele dilemma's. Elke keuze is beladen en ideeën en handelingen hebben hun gevolgen.

Hij is bij uitstek de filmmaker die ons iets kan leren over de psychologie of de logica van de wraak. Ik verwijs naar het iconische personage Jules Winfield, een rol gespeeld door « Tarantino Superstar » Samuel L