You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
The new Klein-Lacan dialogues zijn een vervolg op The Klein-Lacan dialogues uit 1997. Bij The new Klein-Lacan dialogues zijn andere redacteuren en andere schrijvers betrokken geweest op drie na: Catalina
Bronstein, Bernard Burgoyne en Robert Hinshelwood hebben aan beide uitgaven hun bijdragen geleverd. Wat maakt het zo boeiend om beide belangrijke theoretici van de psychoanalyse bij elkaar te bespreken in hun overeenkomsten en verschillen? Daar kom je al lezende wel achter. Je moet er wel een flinke Ausdauer voor hebben, want de teksten zijn niet makkelijk te consumeren en sommige zijn zeer moeilijk te begrijpen. Het boek is goed gestructureerd, verdeeld in elf delen die telkens een thema bespelen waarbij beurtelings de visies van Melanie Klein en die van Jacques Lacan aan de orde komen. Zo passeren de volgende onderwerpen de revue: het ego, het object, het lichaam, het trauma, de affecten, autisme en het symbolische. Het laatste deel bevat een historische impressie over vooral de verschillen tussen de Franse en de Britse psychoanalytische wereld. Michael Rustin legt hierin uit waarom de Klein-Lacandialogen zo moeilijk zijn, terwijl er zo veel overeenkomsten tussen beide denkers bestaan en er inmiddels zo veel inspanningen zijn gedaan een uitwisseling tussen kleinianen en lacanianen tot stand te brengen. Een reden — en zeker niet de belangrijkste — is dat het Lacan-archief niet erg toegankelijk is, omdat het streng wordt bewaakt door Jacques-Alain Miller, de schoonzoon van Lacan, die ook verantwoordelijk is voor de uitgave van de Séminaires. Door deze moeilijkheid is het niet eenvoudig de aanleidingen en bronnen van Lacans denken te achterhalen. In tegenstelling tot die van Lacan zijn de Klein-archieven voor iedereen toegankelijk; ze bevinden zich in het Wellcome Institute. Een andere reden van een haperende dialoog is van meer culturele aard en geeft in deze materie waarschijnlijk de doorslag. Hoewel Melanie Klein een immigrant uit Oostenrijk was, heeft zij haar