Platel

Alain Platel is een gerenommeerd theatermaker: hij is choreograaf, productieleider van een dansgezelschap (Les Ballets C de la B)1 en realiseerde de laatste dertig jaar zo'n twintig voorstellingen2, die wereldwijd zijn opgevoerd en veel bijval genieten. Platel ontving de laatste jaren veel officiële erkenning voor de grote invloed die hij heeft op de kunstwereld in Vlaanderen en daarbuiten. Hij kreeg onder andere een eredoctoraat aan de universiteit van Arras en aan de Rijksuniversiteit Gent (maart 2016). Er worden scripties over zijn werk geschreven. Er worden colloquia aan hem gewijd. In juli van dit jaar werd hij betrokken bij een studieweek in de befaamde reeks van Cérisy-lasalle.3 Redenen genoeg dus om even aandacht te schenken aan deze persoonlijkheid: omdat hij inspiratie vindt in het gebied waar ook de psychoanalyse die zoekt, omdat zijn werk zich ophoudt in de marge van therapie en cultuur, omdat hij refereert aan belangrijke personen binnen ons vakgebied. Hij heeft een opleiding orthopedagogiek genoten en dat heeft een blijvende invloed gehad op de ontwikkeling van zijn werk. Rond 1980: hing er veranderingsgezindheid in de lucht, er was experimenteerdrift, men zocht een « andere werktaal » en dat zette aan tot kritiek tegen de vermolmde praktijken, ook binnen de podiumkunsten. Maar daar kwam een dimensie bovenop: als orthopedagoog raakte hij geïnspireerd door Fernand Deligny, een controversiële veelzijdige Franse theoreticus, pedagoog, clinicus en schrijver, die vooral bekend zal blijven om zijn reflecteren op zijn samenleven met autistische kinderen.

Platel behoort dus tot de groep die rond de jaren tachtig de muffe traditie binnen de danswereld wilde omtoveren tot iets nieuws, iets eigentijds, iets controversieels. Op dat moment lag de ballethegemonie in België bij Maurice Béjart en dus bij een gevaarloze verfijnde dans. Maar in de wereld der kunsten stoomde onderhuids een zoektocht naar een nieuw paradigma, naar een anti-orthodoxe aanpak en met name gro